صفحه 30 - سوره بقره - آیات 191 تا 196 وَ اقتُلوهُم حَيثُ ثَقِفتُموهُم وَ اَخرِجوهُم مِن حَيثُ اَخرَجوكُمۚ وَ الفِتنَةُ اَشَدُّ مِنَ القَتلِۚ وَ لا تُقّْتِلوهُم عِندَ المَسجِدِ الحَرامِ حَتّيّْ يُقّْتِلوكُم فيهِ ؗ فَاِن قّْتَلوكُم فَاقتُلوهُم ۚ كَذّْلِكَ جَزاِّءُ الكّْفِرينَ (191) فَاِنِ انتَهَوا فَاِنَّ اللهَ غَفورٌ رَحيمٌ (192) وَ قّْتِلوهُم حَتّيّْ لا تَكونَ فِتنَةٌ وَ يَكونَ الدّينُ لِلهۚ فَاِنِ انتَهَوا فَلا عُدوانَ اِلّا عَلَي الظّْلِمينَ (193) اَّلشَّهرُ الحَرامُ بِالشَّهرِ الحَرامِ وَ الحُرُمّْتُ قِصاصٌ ۚ فَمَنِ اعتَديّْ عَلَيكُم فَاعتَدوا عَلَيهِ بِمِثلِ مَا اعتَديّْ عَلَيكُمۚ وَ اتَّقُوا اللهَ وَ اعلَموِّا اَنَّ اللهَ مَعَ المُتَّقينَ (194) وَ اَنفِقوا في سَبيلِ اللهِ وَ لا تُلقوا بِاَيديكُم اِلَي التَّهلُكَةِ وَ اَحسِنوِّاؗ اِنَّ اللهَ يُحِبُّ المُحسِنينَ (195) وَ اَتِمُّوا الحَجَّ وَ العُمرَةَ لِله ۚ فَاِن اُحصِرتُم فَمَا استَيسَرَ مِنَ الهَديِۚ وَ لا تَحلِقوا رُءوسَكُم حَتّيّْ يَبلُغَ الهَديُ مَحِلَّهۥؗ فَمَن كانَ مِنكُم مَريضًا اَو بِهِّ اَذًي مِن رَأسِه فَفِديَةٌ مِن صِيامٍ اَو صَدَقَةٍ اَو نُسُكٍ ۚ فَاِذاِّ اَمِنتُم فَمَن تَمَتَّعَ بِالعُمرَةِ اِلَي الحَجِّ فَمَا استَيسَرَ مِنَ الهَديِۚ فَمَن لَم يَجِد فَصِيامُ ثَلّْثَةِ اَيّامٍ فِي الحَجِّ وَ سَبعَةٍ اِذا رَجَعتُمؗ تِلكَ عَشَرَةٌ كامِلَةٌ ۚذّْلِكَ لِمَن لَم يَكُن اَهلُهۥ حاضِرِي المَسجِدِ الحَرامِۚ وَ اتَّقُوا اللهَ وَ اعلَموِّا اَنَّ اللهَ شَديدُ العِقابِ (196) و آنها را [= بت پرستانی که از هیچ گونه جنایتی ابا ندارند] هر کجا یافتید، به قتل برسانید! و از آن جا که شما را بیرون ساختند [= مکه]، آنها را بیرون کنید! و فتنه (و بت پرستی) از کشتار هم بدتر است! و با آنها، در نزد مسجد الحرام (در منطقه حرم)، جنگ نکنید! مگر اینکه در آن جا با شما بجنگند. پس اگر (در آن جا) با شما پیکار کردند، آنها را به قتل برسانید! چنین است جزای کافران! (۱۹۱) و اگر خودداری کردند، خداوند آمرزنده و مهربان است. (۱۹۲) و با آنها پیکار کنید! تا فتنه (و بت پرستی، و سلب آزادی از مردم،) باقی نماند؛ و دین، مخصوص خدا گردد. پس اگر (از روش نادرست خود) دست برداشتند، (مزاحم آنها نشوید! زیرا) تعدّی جز بر ستمکاران روا نیست. (۱۹۳) ماهِ حرام، در برابر ماهِ حرام! (اگر دشمنان، احترام آن را شکستند، و در آن با شما جنگیدند، شما نیز حق دارید مقابله به مثل کنید.) و تمام حرامها، (قابلِ) قصاص است. و (به طور کلّی) هر کس به شما تجاوز کرد، همانند آن بر او تعدّی کنید! و از خدا بپرهیزید (و زیاده روی ننمایید)! و بدانید خدا با پرهیزکاران است! (۱۹۴) و در راهِ خدا، انفاق کنید! و (با ترک انفاق،) خود را به دست خود، به هلاکت نیفکنید! و نیکی کنید! که خداوند، نیکوکاران را دوست میدارد. (۱۹۵) و حج و عمره را برای خدا به اتمام برسانید! و اگر محصور شدید، (و مانعی مانند ترس از دشمن یا بیماری، اجازه نداد که پس از احرامبستن، وارد مکه شوید،) آنچه از قربانی فراهم شود (ذبح کنید، و از احرام خارج شوید)! و سرهای خود را نتراشید، تا قربانی به محلش برسد (و در قربانگاه ذبح شود)! و اگر کسی از شما بیمار بود، و یا ناراحتی در سر داشت، (و ناچار بود سر خود را بتراشد،) باید فدیه و کفّارهای از قبیل روزه یا صدقه یا گوسفندی بدهد! و هنگامی که (از بیماری و دشمن) در امان بودید، هر کس با ختم عمره، حج را آغاز کند، آنچه از قربانی برای او میسّر است (ذبح کند)! و هر که نیافت، سه روز در ایام حج، و هفت روز هنگامی که باز میگردید، روزه بدارد! این، ده روز کامل است. (البته) این برای کسی است که خانواده او، نزد مسجد الحرام نباشد [= اهل مکّه و اطرافِ آن نباشد]. و از خدا بپرهیزید! و بدانید که او، سختکیفر است! (۱۹۶)